Ik heb ze wel zien staan die nacht
achter het ontoereikend struikgewas
en horen lachen om wat onomkeerbaar
aangeboren was; mijn voorgeslacht,
gecensureerde tong en kuise klederdracht

tot de frustratie schaamhaar-zwart
uit elke porie sproot en slingerend
als wingerd klom tot aan mijn kin
altijd tot aan mijn kin, het hooggesloten
harnas, het congenitale borstkuras

nog steeds hoor ik ze lachen, nooit
gevoelde ik mij naakter dan bedekt
door dat voorouderlijke vijgenblad
en nooit zo koud of minder mens
dan in die ongetemde mensenvacht.

(Amsterdam, 25 oktober 2004)