In
het kader van het project Dichter bij de Zorg (een samenwerking tussen
Dichter bij Zeist,
Stichting Poëzieslag
en de PGGM en
Bartiméus) nodigde
Gerard Beentjes een aantal
schrijvers uit om een dag op dit instituut voor blinden en slechtzienden te
Doorn door te brengen. Onder de
genodigden was
Patty Scholten, bekend van dichtbundels als Het dagjesdier en Een tuil
zeeanemonen, als huisdichter werkzaam geweest in het
Woonzorgcentrum Heerewegen in Zeist.
Gerard Beentjes heeft
destijds samen met Herman Roest de basis gelegd voor dit project met
"Dichter bij Werk", het verslag van hun onderzoek naar mogelijkheden
voor dichters bij bedrijven en instellingen in Nederland. Zij waren
geïnspireerd door het project
Poetry Places
van de Poetry Society in
Engeland. Uiteindelijk heeft het concept zich in twee richtingen
opgesplitst:
Dichter bij Werk
werd voortgezet door Sebes & Van Gelderen
en Gerard Beentjes sloeg de
richting van Dichter bij de Zorg in. Geheel in de stijl van het
Poets in
Residence-concept dat hem destijds inspireerde, is hij nu al geruime
tijd huisdichter van Bartiméus. Het
is zijn opdracht om als huisdichter te kijken in hoeverre poëzie een rol kan
spelen binnen de sector zorg van
Bartiméus. Hij doet dat ondermeer door gedichten voor te lezen,
gedichten te schrijven en workshops poëzie te geven.
In
die hoedanigheid nodigde hij ons uit om van gedachte te wisselen over de rol
die poëzie binnen zorg(instellingen) kan spelen. Meer specifiek bestond er
binnen Bartiméus ook de wens om meer
contacten te leggen met mensen uit andere sectoren in de samenleving.
Dichters en schrijvers uitnodigen naar Bartiméus te komen vloeide uit die
wens voort.
Eerst brachten de dichters Diana Ozon,
Patty Scholten,
Marlies Somers,
Jos van Hest, Daniël Kuyper,
Fred Penninga en ik, samen met
Gerard Beentjes,
Pieter Quelle (projectleider Dichter bij de Zorg) en Guido Gunsing
(Hoofd Activiteiten Bartiméus) een bezoek aan
De
Gildehoek, werkplaats voor mensen met een visuele en verstandelijke
beperking. Zelf voelde ik me allengs ook meervoudig gehandicapt omdat een
heel scala aan communicatiemiddelen en -mogelijkheden wegvalt. Ik
realiseerde me opeens, dat wie hier als huisdichter werkt, de poëzie met een
doodsmak uit haar ivoren toren moet kieperen. Nou ja doodsmak... de poëzie
overleeft het wel, maar waarschijnlijk ook in een meervoudig gehandicapte
vorm. Hetgeen overigens geen consequenties hoeft te hebben voor de inhoud en
de waarde ervan.
De
werknemers van de Gildehoek hebben me een paar letters braille leren lezen.
Met mijn ogen dan, want ik zou het niet kunnen voelen. Niet op normale
lettergrootte tenminste.
wordt vervolgd op
vrijdag 1 juli.
|
|

Citaat van de dag:
"Glorious vision! heav’nly ray!
All my gloom has passed away;
Now my joyful eye doth see,
And my soul still clings to Thee,
Thine the glory evermore,
Mine to worship and adore."
(Fanny
Crosby)
Hoe voelen we ons vandaag? Benauwd.
Wat wogen we vanmorgen?
73 kilo.
Waar luisteren we nu naar?
Wat lezen we momenteel?
 
Jonathan Culler:
On Deconstruction
|