|
WEEKLOG 40 |
|
2005 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Wie dacht dat ik aan bovenstaande sinaasappel twee (vervolg op sinaasappel één) makkelijke bladvulling had, vergist zich deerlijk: het programma waarmee ik deze foto heb bewerkt liep tot drie keer toe op dermate gruwelijke wijze vast dat daarmee ook al mijn andere applicaties vastliepen en alle niet opgeslagen informatie verloren ging. Enfin, met de grove citrusschiller trekken wij mooie krulletjes uit de schil van de sinaasappel. Andere patronen kunnen natuurlijk ook. Een mombakkes is ook prima, maar niet geschikt voor de verdere bewerking die ik op het oog heb. Vervolgens prikken we met een stopnaald een gaatje... |
|
Productive writers, unlike their blocked counterparts, have the unique ability to effectively deny the masochistic attachment to the bad mother image by unconsciously managing to claim that no mother exists at all. The formula has been poetically phrased as "mother and child together am I," with writers in effect giving of themselves and to themselves; this is the basis of the sublimation that results in creativity. The inner breakdown of this unification mechanism leads to the condition of writer's block. Rose J. Orente, Trustee
Edmund and Marianne Bergler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
...en nog een gaatje en nog een gaatje, volgens een patroon naar keuze. In elk gaatje steken wij een kruidnagel. Een flink aantal kruidnagelen is nodig om te voorkomen dat de sinaasappel in het komende droogproces gaat schimmelen. Leg of hang de bestoken sinaasappel vervolgens op een warme, droge plaats (wij hebben ze op de schoorsteenmantel boven de gaskachel liggen). De drogende kruidnagel-sinaasappelen verspreiden een subtiele, aangename geur. Eenmaal opgedroogd kunnen ze als kerst(boom)versiering gebruikt worden, maar daarover later meer.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Vandaag bericht van NaNoWriMo gehad dat al hun servers klaar- en open staan voor de komende novembermaand. Ook is er dit zevende seizoen een nieuw snufje aan de zenuwslopende cocktail toegevoegd: WrimoRadio (zie ook de hyperlink in de rechterkolom naast zaterdag). Waar ik beslist niet naar zal gaan luisteren, besloot ik na het horen van de podcast-proefuitzending. Maar toch. Het schept een band met die andere idioten. Speaking of which: ook LogPoes is weer van de partij. En alle (schrijvende) lezers die de ultieme schop onder hun kont willen krijgen teneinde hun proza-productie te verhogen: meldt u allen aan! Er zijn support groups in alle grote steden. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Goed nieuws: IJssalon Peppino is tot half oktober open en schijnt cassata-ijs te verkopen. Dus kan ik, als dat ijs in mijn eigen vriezer tenminste twee weken lekker blijft, een typisch Siciliaans dessert inslaan voor ons Halloween-feest eind oktober. Voor wie het nog niet wist: dit feestje zal in het teken staan van onze helaas recentelijk overleden neef, Tony Corleone, wiens met kogels doorzeefde lichaam opgebaard ligt in het Nederlands Forensisch Instituut aan de Laan van Ypenburg te ’s-Gravenhage. Aangezien het NFI geen gelegenheid biedt om afscheid te nemen van onze dierbare neef heb ik een select gezelschap uitgenodigd voor een dodenwake in Italiaanse stijl met veel eten en gepaste muziek in aanwezigheid van een priester, te houden in zijn eigen nachtclub, de Silvanabar waar hij voor de deur werd neergeschoten. Dress code: Mob Funeral. Jaja... meligheid kent geen (leef)tijd! |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Toen ik na een paar weken bij TPG-Post eindelijk wijk 32 (Bessemerstraat, Simon Stevinstraat, Wakkerstraat, Zacharias Jansestraat, Middenweg) in de greep begon te krijgen werd ik afgelopen dinsdag geheel onaangekondigd overgeplaatst naar wijk 42 (Hugo de Vrieslaan, Pasteurstraat, Middenweg, Stieltjesstraat, Van 't Hofflaan), hetgeen weer de nodige aanpassingen, alertheid en extra (onbetaalde) werktijd vergt. Was gisteren dan ook de hele dag moe en huilerig en viel uitgeput vroeg in bed. Gelukkig was Masha nog wakker toen de telefoon ging: Daniël ligt in het ziekenhuis. Dus ik ga maar eens gauw een "van harte beterschap"-brief schrijven. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Hedenavond bood de Vereniging voor Letterkundigen de deelnemers aan het negentiende European Writers’ Congress een buffet aan in Arti et Amicitiae waarvoor ook VvL-leden uitgenodigd waren. Nu waren de parasolzwammen van gisteravond me niet al te best bekomen waardoor ik de halve nacht wakker heb gelegen. Dus toog ik met wallen als autobanden onder mijn ogen naar Arti waar ik al champagne in de hand gedrukt kregen voordat we de garderobe hadden gevonden. Na een babbeltje met een collega-vertaalster over de slappe tijden (die kennelijk niet alleen mij treffen) ging ik op zoek naar Spanjaarden, want ik was niet zo zeer als dichteres als wel in de functie van vertaler aan het netwerken: Aangezien de Spaanse uitgeverij na twee mailtjes nog steeds niks geantwoord heeft, had ik besloten om (indien aanwezig) de Spaanse gedelegeerden in te schakelen. Op zoek naar iets met een mediterraan uiterlijk liep ik in eerste instantie tegen een boomlange Griek aan die luisterde naar de poëtische naam Anastassis en mij doorverwees naar de Spaanse delegatie. En jawel, meteen raak, José Luis Giménez-Frontín bleek de schrijver van El misterio de la mujer autómata te kennen en zal me met hem in contact brengen. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
(vervolg van gisteren) Ondertussen verzuchtten de andere twee Spaanse afgevaardigden (Jaume Pérez Montaner en Isabel Robles), die het na dagenlang vergaderen wel een beetje gezien hadden, dat ze liever alle drukte achter zich zouden laten om een Aziatisch restaurant in te duiken. Terwijl een dichter in het Wit-Russisch zijn verzen voordroeg keek ik met één oog naar het buffet dat door sommige van zijn minder collegiale vakbroeders reeds bestormd werd. Ik overwoog dat het toch wel erg triest was om al deze heerlijkheden die mij hier vrij werden aangeboden te laten staan voor een overpriced Chinees in het centrum, maar de Spanjaarden (eigenlijk Catalanen, alle drie) waren vastbesloten om het feest voortijdig te verlaten met mij als hun gids. Met pijn in mijn hart liet ik daarom het luxe buffet in historische ambiance achter en sleepte de Spanjaarden mee naar Oriental City waar de soep niet in de smaak viel en de rijsttafel wel. Mijn eigen vegetarische schotel met groenten en paddestoelen was eerlijk gezegd nogal slap. Maar de gezelligheid maakte veel goed. Ach, per slot van rekening worden dit soort bijeenkomsten niet georganiseerd om je met hapjes en drankjes vol te plempen (al is dat een aardige bijkomstigheid) maar om interessante contacten te leggen. Aldus geschiedde: er zijn e-mailadressen uitgewisseld en de auteurs zullen me het een en ander van hun werk toesturen. Ik ben benieuwd wat er allemaal van komt... |
|
|
|
|
|
|
|
Wie is hier te gast? |
Hoeveel gasten nu? |
Record aantal gasten simultaan op deze pagina? |
Wanneer dan? |
Hoe laat dan? |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|