|
WEEKLOG 50 |
|
2005 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Eergisteren heb ik bij de middag over poëziekritiek in Perdu mijn nek (weliswaar in kleine kring) uitgestoken en geroepen dat de longlist voor de Publieksprijs 2005 zou aantonen dat de getalsverhouding tussen professionele dichters / dichteressen in Nederland en Vlaanderen nog steeds volkomen scheef zit. En zie: na onderzoek van de voorlopige longlist voor de Publieksprijs 2005 is de verhouding M/V = 108/32. (Waarbij ik auteurs met meerdere bundels ook meerdere malen tel; bij bundels met een auteursteam tel ik elke auteur van dat team één keer.) Dit vind ik schokkend. Vraag voor de grap eens aan een dichter hoe hij denkt dat de verhoudingen dit jaar liggen. Als hij bij voorbaat gokt dat die tegenwoordig wel min of meer gelijk liggen, is dat mijns inziens zelfs nog schokkender. Wat mij steekt, in het algemeen, is dat mannen (en zij niet alleen!) wel erg snel achterover leunen en roepen dat de historisch-sociologische ongelijkheden inmiddels wel zijn gladgestreken. Wel, in elk geval in Nederland, voegt men er dan vaak relativerend aan toe. Het doet me denken aan een onderzoek (waarvan Psychologie of Opzij jaren terug melding maakte) naar de vermeende kwebbelziekte van vrouwen: Er werden geluidsopnames van gesprekken tussen mannen en vrouwen afgespeeld voor een testgroep. Deze groep moest aangeven in welke opname de vrouw "irritant veel" aan het woord was. Mannen meenden dat de vrouw de discussie overmatig domineerde wanneer zij 40%* van de tijd aan het woord was - dus nog altijd minder dan de man. Dat is mijn grootste grief: vrouwen claimen volgens mannen al te veel wanneer ze nog niet eens halverwege zijn, en hebben volgens mannen al een gelijkwaardige positie wanneer ze in bijna alle (prestigieuze) beroepen ondervertegenwoordigd zijn. Maar zodra ik deze mening ergens ventileer, word ik door veel mannen meteen behandeld als een rabiate feministe. Mij valt trouwens op, dat jonge mannen daarin veel achterlijker zijn dan mannen van mijn leeftijd. * als ik het me goed herinner, ik ben nog op zoek naar de bron |
|
Power can be taken, (Gloria Steinem) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Herlindeke! Je bundel is binnen! |
|
Delia's vegetarische favorieten
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Waar ik me telkens weer op verkijk, is de enorme hoeveelheid geregel, gemail en getelefoneer die een potentiële opdracht met zich meebrengt. Daar bovenop een eindejaarsmailing, een adreslijst die zich niet zonder meer laat mergen. Garneer dit met een toefje achterstallige administratie, een stufe minder stormbestendige buitenverlichting en het feest is compleet. |
|
Regelen & |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Er zijn mensen die het me op voorhand afgeraden hebben, er zijn mensen die mij naderhand berispt hebben omdat ik het tóch deed, maar ik ben blij dat ik Piet Gerbrandy lastig durfde vallen: hij heeft in een mum van tijd een aantal punten van kritiek voor me op papier gezet en toegelicht. Welbeschouwd is kritiek op je werk (mits goed onderbouwd), hoe negatief ook, toch altijd constructiever dan instemming en lof: zij dwingt je bij de les te blijven. Je kunt besluiten om je er niets van aan te trekken, dat is volgens mij een krachtmeting waar je alleen maar sterker van wordt. En je kunt kritiek als een uitdaging aanvaarden. Dat laatste is denk ik vooral het geval wanneer er kritische kanttekeningen worden geplaatst bij zaken waar je zelf al een begin van twijfel voelde knagen. En wie enkel zoetigheid eet verliest uiteindelijk z'n tanden, denk ik. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Er is iets raars aan de hand met de website van De Contrabas. Ik krijg de hele tijd alleen maar oud nieuws. Gisteren kreeg ik in plaats van de vertrouwde Contrabas-voorpagina ineens een bericht van TypePad dat ze met groot onderhoud bezig waren. Daar zijn ze kennelijk nog niet mee klaar. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Vandaag is mijn ontslag per 1 januari aanvaard maar werd het TPG-kerstpakket, dat ik uit bescheidenheid maar was 'vergeten', mij sans rancune alsnog in de handen gedrukt.
Het pakket rook in gesloten toestand al sterk naar sinaasappelen en bleek bij opening dan ook volledig in het teken van deze vrucht te staan: een draadmandje vol sinaasappelen, oranjemarmelade met whiskey, een citruspers en servetten met sinaasappel-opdruk, chocolaadjes met sinaasappelvulling en ga zo maar door.
Volgens mijn chef had hij voor het eerst in jaren geen klachten van het personeel over het kerstpakket. Wie klaagt er nu over kerstpakketten? Wat ik niet lust geef ik weg aan iemand die er blij mee is. Makkelijk zat.
|
|
(Op de achtergrond: |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Het was een drukke dag. Eerst kwamen mijn neefje en nichtje langs om Masha te helpen met het opeten van het peperkoekhuisje...
...vervolgens luisterde ik in galerie Ruimte in Amsterdam naar poëzievoordrachten van Pieter Boksma, Chrétien Breukers, Jan Baeke en Henk van der Waal (in die volgorde)...
...en tot slot hadden we aan de vooravond van Thonis' verjaardag een feestelijk etentje met zijn zoon Antonio als eregast. |
|
|
|
|
|
|
